Wieczorek afrykański w XXIII LO

Od czego by tu zacząć…

Wszystko zaczęło się od pomysłu, że może warto opowiedzieć młodzieży o mojej podróży :-) Co prawda już raz opowiadałam moim licealistom o mojej afrykańskiej przygodzie, moi znajomi w urodziny również widzieli zdjęcia… ale nie miałam jeszcze okazji opowiedzieć o tym moim gimnazjalistom.

Zawsze chciałam pojechać do Afryki. I udało się! A dziś mogłam podzielić się wrażeniami z moimi dawnymi uczniami. Oprócz wysłuchania afrykańskich opowieści, gimnazjalistki (bo przybyły całe trzy :-) miały okazję obejść szkołę, poczuć się przez chwilę trochę starsze. (Paula dziękuję za bycie oprowadzaczem! :-)

Można było kupić afrykańskie rękodzieło – co oczywiście zrobiłam i dostać kalendarz na nowy rok.

Wszystkie afrykańskie gadżety użyczone od Stowarzyszenia Misji Afrykańskich

Zawsze chciałam odwiedzić Afrykę. 

Chcieć, to móc! 

I tak pozwolę sobie zakończyć dzisiejszy post.

Padam z nóg :-)

Ach ta dzisiejsza młodzież…

Dlaczego taki tytuł? Bo właśnie w minioną sobotę wybrałam się z młodzieżą z mojej szkoły na wycieczkę do Torunia. I może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie skład ekipy i entuzjazm, który nam się wszystkim udzielił. Wycieczkę zaplanowałam od A do Z. Zabrałam zainteresowanych uczniów i… się działo :-)

„Jestem doradcą zawodowym” – to zdanie wypowiedziałam po raz pierwszy w tę sobotę. Choć studia z doradztwa zawodowego ukończyłam w czerwcu, to do tej soboty nie określałam siebie mianem „doradcy”. Zawsze lubiłam słuchać tego co inni mają do powiedzenia, lubiłam zadawać pytania, uczestniczyć w procesie odkrywania drogi życiowej, czy to swoich uczniów, czy to przyjaciół i znajomych. Nigdy, jednak, nie byłam oficjalnie doradcą, a raczej obserwatorem zmian a nierzadko również ich inicjatorem.

Zafascynowana Metodą określania profilu motywacyjnego DNA postanowiłam, na podstawie testu zaprojektowanego przez Tamarę Lowe, przygotować warsztaty dla moich licealistów. Pomysł narodził się w nocy, z czwartku na piątek, jakiś miesiąc temu. Gdy w piątek poszłam do pracy od razu wiedziałam, że plan chcę zrealizować! Potrzebowałam tylko zgody mojego pracodawcy i grupy chętnych uczniów. Z pierwszym nie było problemu (mam niezwykle wyrozumiałą szefową), drugie okazało się jeszcze łatwiejsze. I choć myślałam, że to pierwszoklasiści będą chętni, to zaskoczyli mnie uczniowie klasy drugiej. Z grupą siedmiu osób, moim bratem i przyjaciółką wyruszyliśmy o 6:15 do Torunia.

Najpierw warsztaty, później gra miejska (w języku angielskim) po starówce, potem film w Planetarium, obiadek w McDonaldzie i wieczorne spacery po Toruniu… Działo się! Integrowało się! Jestem pełna podziwu dla „tej dzisiejszej młodzieży”!

Kobieta z klasą :-)

Pozdrawiam i do następnej wyprawy,

Milena

Z osiołkiem

Makutano - zaczynam coś nowego! :-)

Witam po długiej przerwie :-) 

Podobno podróżnicy dzielą się na tych, którzy kochają Afrykę i na tych których fascynuje Azja. Ja należę do pierwszych, choć Afrykę kochać dopiero się uczę. Wczoraj i dziś uczestniczyłam w warsztatach o edukacji globalnej (więcej informacji tutaj i tutaj*) i próbowałam zrozumieć o co chodzi z tym Globalnym Południem (!).

Kilka słów o projekcie: Będzie trwał dwa lata, będziemy tworzyć materiały, które będzie można wykorzystać na zajęciach (nie tylko języka angielskiego), będziemy współpracować z ludźmi, którym się chce! Kocham entuzjastów, bo wnoszą radość i chęć działania. 

zdjęcie ze strony: https://www.facebook.com/makutanojunctionEU

Tyle na dziś, bo padam ze zmęczenia. Jednak 8h w sobotę i 5h w niedzielę robią swoje! 

Polecam zapoznanie się z serialem na youtubie: http://youtu.be/WjwuveQiaS4 

Całuję,

Milena 

p.s. Kochani moi uczniowie, możecie być pewni, że z serialem spotkamy się na zajęciach :-) 

*ja też googlowałam przed warsztatami :-)

Europejska objazdówka :-)

Witam po przerwie :-)

Myślałam o tym, by po Afryce skończyć pisanie, ale jak widać PISANIE WCIĄGA :-)

Myślałam, by zmienić adres, ale już mi to odradzono.

Zostaję więc na www.milenawafryce.blogspot.com choć chcę pisać jeszcze o innych moich podróżach. Dziś będzie o naszym szalonym tygodniu po Europie.

W siedem dni odwiedziliśmy Belgię, Francję, Włochy, Lichtenstein, Monako i Niemcy. Choć prawdę mówiąc część z tych państw po prostu przejechaliśmy…

Zacznę może od tego, że mój braciszek przyjechał po mnie do Brukseli w poprzednią niedzielę. Nasza trasa wyglądała mniej więcej tak:

- niedziela (Ressaix)

- poniedziałek (SHAPE)

- wtorek (Bruksela)

- środa (Paryż)

- czwartek (Marsylia)

- piątek (Marsylia, St. Tropez, Monte Carlo)

- sobota (Włochy, Francja, Lichtenstein)

- niedziela (z samego rana dotarliśmy do domu)

Podróż ta była niezwykle sentymentalna, bo w SHAPE spotkałam moich nauczyli z liceum, w Paryżu podziwiałam uliczki, które znam na pamięć, a w Marsylii piękny błękit i lazur!

W Paryżu :-)

Pod niebem Marsylii :-)

Jeszcze nie poukładałam sobie wszystkiego w głowie i sercu po powrocie z Burundi, więc i sentymentalna europejska podróż czeka na swoją kolej. Wiem jedno LUBIĘ PODRÓŻOWAĆ :-)

Piękno natury (gdzieś na trasie) :-)

p.s. Dziękuję wszystkim, którzy odbyli tę podróż ze mną. Dziękuję za wszystkie miłe słowa :-) Zachęcam do śledzenia bloga, bo choć wpisy będą mniej systematycznie zamieszczane, to nadal będę chciała się dzielić moim wrażeniami z podróży – małych i  dużych.

Ostatnia noc w Buyenzi :-)

Witam serdecznie (jeszcze z Burundi)!

Jest czwarta nad ranem, a ja już nie mogę spać. Ciepło, wręcz bardzo ciepło... 

Za osiem godzin będę na lotnisku, za dziesięć i pół mój samolot będzie opuszczał Burundi. 

Ca zabiorę ze sobą? 

• garść wspomnień
• gigabajty zdjęć
• ciężką walizkę

...i tęsknotę. 

 

Chłopaki z Buyenzi - wieczorek pożegnalny w Ubuntu

Pierwsze podsumowanie :-)

Jambo!

Czas zacząć podsumowanie mojego pobytu w Burundi, bo już w sobotę wylecę z powrotem do Europy.

Nauczyłam się:

- żyć wolniej (buhoro, buhoro!)

- zostawić pracę, by posiedzieć z kimś, kto akurat przyszedł (w sobotę zostawiłam pranie, by spędzić czas z Ernestem i Chantal)

- że można wyjść z domu w spodniach, które są już brudne :-)

- że jeśli jestem dwie minuty po godz.8, to nie jestem spóźniona, spóźnienie się zaczyna kiedy uczeń przyjdzie po nauczycielu :-)

- kochać ludzi tak bardzo innych ode mnie

- doceniać to co mam

Będzie mi brakowało:

- Bogusia (naszych rozmów o wszystkim, jego troski o mnie)

- całej bandy Ojców Białych, wszystkich siostrzyczek, braciszków i księży, których tu poznałam (tej normalnej, radosnej twarzy polskiego kościoła w Burundi!)

- Pawła (jego dobrego serca i jego dobrych ciast)

- Bernardowego „Bwakeye d’abord?” :-)

- Walterowego kapelusza i rozmów przy stole (między posiłkami)

- George’owego sprawdzania cukru i chwalenia się które z nas ma lepszy…

- Damienowego uśmiechu

- Hugo i jego rysującego się na twarzy podenerwowania

- Jeanine (gdyby nie ona, byłoby mi tu trudniej), jej maleństwa, które pokochałam jak swoje :-) …kocham dzieci, nie da się ukryć :-)

- moich uczniów, szczególnie moich chłopaków, z grupy zaawansowanej

- potwornie zimnego basenu w hotelu vice prezydenta

- gościnnego Buyenzi, w którym zawsze się czułam jak u siebie

Nie będę tęskniła:

- za „umuzungu” na każdym kroku

- za „fievre typhoide”, rewelacjami żołądkowymi i komarami, które straszą malarią :-)

- dziwnym zielskiem gotowanym przez naszego kucharza :-)

Mogłabym tę listę kontynuować, ale trzeba się jeszcze zająć przygotowaniem imprezy na zakończenie kursu.

Pozdrawiam,

Milena

p.s. Jeśli ktoś chciałby płytę DVD z koncertem chóru z kościoła w Buyenzi, to niech da znać… w taki sposób można realnie wspomóc ludzi stąd! Płyta nie jest droga, a zawsze będzie to jakiś wkład w polepszenie życia naszych – jakby nie było – współbraci w wierze :-)

Misiek brudny i zmęczony - wracamy do domu! :-)

Zdjęcia z podróży :-)

Kochani,
dzieje się dużo, ale nie za bardzo mam kiedy pisać :-) 
Obiecuję, że się poprawię... jakoś na dniach... 
A póki co kilka zdjęć z podróży.
Buziak, 
Milena 

Świnia na rowerze

Podjazd pod górkę :-)

Reklama stworzona przez... Polaków - "Jedna historia, jedno piwo" (na 50-lecie piwa Primus)

A tu tylko jeden przyczepiony :-)

Patent na dziurę w asfalcie - żeby nikt w nią nie wpadł, wkłada się jakieś gałęzie :-)

W drodze do pracy - te krówki i byczki spacerują po ryżu :-) Następnym razem jak pomyślicie o ryżu, przypomnijcie sobie tan widok :-)

Gitega - zaraz obok rynku (kobiety zawsze podróżują z tyłu... przyznam szczerze, że jeszcze kobiety prowadzącej rower nie widziałam)