Mój Paryż :-)

Dlaczego dzisiaj o Paryżu? Bo leży mi na <3 nie od dziś! 

Kiedy na komunikatorach pełno dyskusji i słów wsparcia dla Francji, ja zastanawiam się dokąd zmierza Zachód. Zadaję sobie coraz częściej pytanie, jak będzie wyglądał zachód Europy za 10/20 lat? Czy przed każdym wyjazdem do Paryża będę zastanawiała się gdzie się zatrzymać, by było bezpiecznie? W zeszłym roku byłam w Paryżu, gdy kwiaty na grobach ofiar z Charlie Hebdo jeszcze były świeże. W tym roku chcę pojechać na ferie zimowe. Niepokój jest uzasadniony, choć lęku nie odczuwam. Żyjemy raz! Przeżyjmy to życie, tak by obdarzać się nawzajem szacunkiem. Może po prostu zacznijmy od siebie, od swoich kolegów w pracy, od bycia ludźmi dla innych homo sapiens sapiens :-) 

Niespodziewane spotkania :-)

Czasami można podróżować nie ruszając się z miejsca :-) 

W tym tygodniu miałam dwie takie podróże. Pierwsza za sprawą uczniów z Izraela, którzy odwiedzili szkołę w której uczę. a druga za sprawą małżeństwa z Nowego Jorku, które poznałam w Częstochowie.

Spotkanie z uczniami z Izraela było bardzo krótkie ale pełne radości i niespodzianek. Więcej zdjęć na facebooku LI LO. 

Moi uczniowie, uczniowie z Izraela, ich nauczycielka i ja 

Drugie spotkanie trwało tyle ile obiad w restauracji :-) Od chęci pomocy do wizyty w Nowym Jorku może nie być daleko. Zaczęło się od tego, że usłyszałam jak Sylvie (bo tak się nazywała ta Amerykanka) pyta kelnerkę o godzinę zamknięcia klasztoru. I tak od słowa do słowa, wymieniłyśmy się adresami... i kto wie, może się spotkamy w Nowym Jorku <3

Biblioteka Celsusa (a raczej jej fasada) :-)

To teraz zabytek po zabytku i nie w kolejności z jaką spacerowałyśmy po ruinach :-) 

Biblioteka ma imponującą wielkość i może gdyby nie fakt, że byłyśmy dobrze ogrzane przez słońce, to spacerowałybyśmy intensywniej i dotknęłybyśmy każdego kamienia. 

Budynek biblioteki powstał dla uczczenia pamięci Tyberiusza Juliusza Celsusa Polemenusa i jako miejsce jego pochówku. Gmach zbudował syn Celsusa, konsul Gajusz Juliusz Akwila, w latach 114-117. Budowę biblioteki ukończyli w 135 r. spadkobiercy konsula - info z Wiki :-)

Za czasów swojej świetności zbiory biblioteczne liczyły około 12 tysięcy zwojów i były umieszczone w szafach rozlokowanych w niszach ściennych. 

Z ciekawostek... podobno w podziemiach były tajne przejścia, które prowadziły do domu publicznego... taki myk :-) 

Biblioteka Celsjusza w tle

Dzień w Efezie

Wstałyśmy jak jeszcze była noc, czyli o 4:15 choć budzik zadzwonił o czwartej. O piątej już byłyśmy przed hotelem gotowe do całodniowej wyprawy.

Co zapamiętam na dłużej:

• upał (chciałam go wymienić trochę później ale jednak on zwycięża w rankingu rzeczy, które mocno odcisnęły swoje piętno :-)

• domek Maryi (maleńki, podobny do tego, który widziałam w Loreto, miejsce, które z modlitwą ma mało wspólnego, ludzie wchodzą, wychodzą, piszą prośby na kartkach i chusteczkach i wierzą, że jak te kartki spłoną, to modlitwa/prośba zostanie wysłuchana. Uśmiecham się, jak to piszę, bo mam zdecydowanie lepsze połączenie z Górą) 

Dom Maryi (więcej info tutaj i tutaj :-)

Kartki z prośbami

Kartki z prośbami w całej okazałości

• ruiny Efezu (niektóre miejsca wymagały użycia wyobraźni, niektóre były ładnie zachowane; było to dla mnie ciekawe doświadczenie, jako że jeszcze nie byłam w Grecji, więc nie mam porównania.)

• kłótnie (…i tu się rozpiszę :-) był to dzień w którym miałam okazję zaobserwować aż trzy małżeństwa mocno niezadowolone ze swojego towarzystwa. Zapomniałam dodać, że hotel, w którym się zatrzymałam jest bardzo rodzinny, więc przeważają małżeństwa z dziećmi, ewentualnie małżeństwa bez dzieci :-) Jedna pani bardzo nie chciała, by jej mąż pił piwo do obiadu (...i wnioskując po twarzy tego pana, pan miał ewidentnie słabą głowę), druga pani nie mogła zapłacić za lemoniadę, bo małżonek oddalił się z gotówką, a trzecia sytuacja... no właśnie nie możemy z Sylwią dojść do porozumienia czy pan krzyczał na panią, czy na swoją córkę. Któraś z nich zostawiła kartę w pokoju, więc cała rodzinka nie mogłaby się dostać z powrotem do pokoju. Wakacje małżeńskie to taki czas gdy niektórzy ludzie spędzają ze sobą za dużą ilość czasu :-) ...a wystarczyłoby być bardziej życzliwym :-) ...a i otoczenie nie musiałoby  na te sprzeczki patrzeć :-)

Więcej zdjęć po powrocie do Polski :-) 

Turcja na tydzień :-)

„Życie to podróż” – tak brzmi hasło reklamowe biura podróży, z którym się wybrałam do Turcji. Pierwszy raz nie przyswajałam podstawowych słówek i zwrotów, nie uczyłam się o kulturze i historii państwa, do którego miałam się udać. Pierwszy raz również nie snułam planów wyjazdowych. Zdecydowałam się na trzy dni przed wyjazdem. Spontanicznie.

Wylądowałam w Bodrum, w pięknym i niezwykle ciepłym miejscu wśród dużej ilości moich rodaków, garstki Turków, Anglików i Francuzów. Przedziwne to doświadczenie być za granicą i słyszeć swój język na plaży, przy posiłkach, przy basenie… wszędzie :-)

Jakie są plusy wyjazdu z biurem podróży: przede wszystkim nie musisz się zastanawiać jak dojechać do miejsca, w którym chcesz stacjonować, gdzie będziesz spać i co będziesz jeść. I takich wakacji potrzebowałam, bez zastanawiania się.

Takie wakacje rozleniwiają. Sprawiają, że ma się czas na myślenie o sobie. Nie o pracy, nie o problemach innych… sprawiają, że chcesz zatrzymać się i pomyśleć, co dla Ciebie ważne, czego chcesz od życia. I choć może się okazać, że nie znajdziesz odpowiedzi, poczujesz, że warto było zrobić coś dla siebie. Nie musisz gonić za nikim i za niczym.

A nauczysz się nowych rzeczy mimo wszystko, poznasz nowych ludzi choć nie szukasz kontaktu, uśmiechniesz się do siebie siedząc wśród uradowanych ludzi.

A to dopiero półmetek. 

Hotel Crystal - Bodrum

Dziękuję w języku tureckim :-)

Radość...

…towarzyszy mi kiedy uczę. Obecna jest każdego dnia w pracy! Jednak jak każdy z nas, czasami potrzebuję odpoczynku, odetchnięcia, zwykłego wolnego dnia. Wtedy też mam więcej pomysłów, przypominam sobie o czym marzę i oddaję się planowaniu.

Obejrzałam ostatnio film „W głowie się nie mieści” (Inside Out) i po raz pierwszy mogę się utożsamić z postacią. Radość jest taka „moja”! Film polecam z całego <3 i planuję go jeszcze zobaczyć po polsku... a w nowym roku szkolnym zrobię zajęcia oparte na tym filmie :-) 

A póki co idę spać :-) 

Radość 

Pierwszy wpis w tym roku :-)

Od czego by tu zacząć? Może od tego, że zaczęło mi brakować pisania. Podróż życia nadal trwa a ja nie piszę! Trzeba temu zaradzić.

Kolejny rok szkolny już prawie się skończył, jeszcze tylko dwa tygodnie egzaminów i będę miała wakacje i po raz pierwszy w życiu, nie wiem co z nimi zrobię :D

Za co dziękuję Temu Na Górze:

• Za moich rodziców, za to że nauczyli mnie samodzielności i przygotowali do dorosłego życia (coraz bardziej to doceniam, szczególnie gdy poznaję historie ludzi, którzy nie mieli tyle szczęścia co ja)
•  Za mój zawód, społecznie odpowiedzialny, sprawiający, że chce mi się rano wstać i iść do pracy (w tym roku kilka razy zastanawiałam się nad zmianą zawodu i raz byłam już tego bliska, jednak perspektywa pracy tylko z dorosłymi nie jest dla mnie aż tak atrakcyjna, nie ma to jak młode, chłonne i twórcze umysły! :-)
• Za moich uczniów, którzy są wyzwaniem! Kocham towarzyszyć młodym w ich podróżach! Cudownie jest wiedzieć, że ma się wpływ na młodych!
• Za moje tegoroczne podróże: za Lyon gdzie poznałam ludzi, którzy pozostaną w moim <3 na długo, za zimowy Paryż z Sylwią i Flo, za Lublin (w ramach projektu Bezpieczna eSzkoła), za Toruń (z uczniami) za Częstochowę (z moją rodziną)
• Za to, że cały czas znajduję cele w życiu.