Już na miejscu...

Dziś będzie krótko. 
Dojechałam. Jestem zmęczona. Idę spać. 

Burundi z lotu ptaka

Po wyjściu z samolotu - budynek lotniska

Mój pokój na najbliższe parę dni (póki nie przeniosę się do Gitegi)

Dziewczynka, która sprawdzała kto ja jestem :-)

pozdrowienia z BRUKSELI :-)

 

GORĄCO POZDRAWIAM (chociaż tu strasznie zimno! ale jeszcze doba i będzie mi ciepło) :-) 

Miałam szczere chęci, by zamieścić filmik, ale blog nie chciał współpracować. 

Polecam link powiązany z moim facebookiem (on mi nie odmówił)

I jeszcze jedno zdjęcie... Z dobrą kawą i belgijską czekoladką mogę wiele :-) 

z Afrykańskiej do AFRYKI :-)

Witam ponownie,

Poniżej dziennik pokładowy :-)

7: 54 (jestem w samolocie)

Oczywiście nie obyło się bez przygód porannych. Mniej więcej koło drugiej nad ranem mój organizm stwierdził, że trzeba iść spać… i padłam. Obudziłam się o piątej, zadzwoniłam do taty i poprosiłam, by po mnie przyjechał, bo ja jeszcze w lesie jestem :-)  Kochani rodzice pojawili się w komplecie (znosili mój brak porannych manier – gdy się pakuję, nie umiem skupić się na niczym innym, konwersacji nie podtrzymuję itp.)

Dostałam się na lotnisko bez większych perypetii, w tak zwanym międzyczasie sprawdzając czy wszystko wzięłam… i okazało się już w samochodzie, że malutki słowniczek polsko-francuski/francusko-polski pozostał w domu. Nadałam bagaż 20,8kg, czyli mogłam jeszcze tam włożyć 2,2kg (!). Jak dobiegłam do mojego wyjścia 38 to już trwała odprawa. Ja to mam szczęście. Pięć minut później, a wzywaliby mnie po imieniu :-)

Z tego co powiedział pilot, w Brukseli jest 12°C. Ale! Nie narzekam! Jeszcze będzie mi gorąco! Lądować mamy po 9, pisanie uskutecznię jak już będę w centrum. Bo wybieram się na Grand Place i w odwiedziny do Małego Sikającego Chłopca!

8:18 (nadal w samolocie)

Tak mnie naszło… przez rok pracowałam na ul.Afrykańskiej, jak Wam wiadomo w gimnazjum. Zbiera mi się na podsumowania :-)

Dziękuję Temu-Na-Górze za:

•  ludzi, których tam spotkałam 
•  za koleżanki i kolegów, którzy byli tak bardzo normalni, wyrozumiali i potrafiący się przyznać do błędu
•  za moich uczniów, którzy czasami dawali mi w kość, ale przede wszystkim byli moją motywacją do pracy (również nad sobą) 
• za dziesięć miesięcy normalności (sic!)

 

Trzeba patrzeć na małą różową karteczkę :-)

Zamieszczam zdjęcie z darami od moich uczniów (częścią darów). To wszystko cieszy! Najbardziej jednak cieszą słowa, które usłyszałam, a które sprawiają, że nadal chcę uczyć i ta karteczka od Zosi (I LOVE MY JOB! I truly do!) Uznanie, to coś czego kupić nie można, a cieszy najbardziej. Zabieram ze sobą wszystkich moich uczniów, tych małych, ale także tych dużych!

Pozdrawiam gorąco,

Milena

jeszcze tylko niecałe TRZY dni

Kochani!

Dziś zakończenie roku szkolnego w klasach trzecich gimnazjum. Wróciłam do domu i powinnam zająć się pakowaniem… ale! Przecież nie przyspieszę pralki (by prała moje ubranka szybciej), ani nie zaczaruję żelazka (by za mnie wyprasowało bluzki – i tu rodzi się pytanie: prasować? A może jednak nie prasować? I tak się w walizce pogniecie :-)

Kupka (!) na lewo od stołu rośnie (układam na niej rzeczy, które mam zabrać), a walizka ani odrobinę się nie powiększyła, za to dotarła do mnie sucha krakowska (sztuk 2), śliczna beżowa lniana spódnica (Sylwia! Dziękuję!) i ptasie mleczko (od rady rodziców).

W tle „Mały Książę” i wirująca pralka, w głowie przemyślenia wyjazdowe. Będę miała Internet w pokoju i z tego co wiem, jest duże zainteresowanie moimi kursami w Gitedze! Pierwszy raz od początku (rekrutacji) do końca (realizacji) zaprojektuję kurs językowy i jeszcze będę jedynym lektorem :-) Cieszy mnie to wszystko! Ostatnie spotkania ze znajomymi i już niebawem będę na czarnym lądzie! Pierwszy raz w życiu! Aaaaaa!

Marzenia się spełniają! (Choć czasem długo się czeka :-)

Całuję,

M.

trudne (mam nadzieję) dobrego początki :-)

Witam serdecznie!

Bezpośrednią inspiracją do powstania tego bloga jest mój wyjazd do Burundi – jak dla mnie – dalekiego kraju, za więcej niż siedmioma górami i więcej niż siedmioma lasami. Już za parę dni wywędruję do tego ciepłego i oddalonego o 1,5 doby państewka.

Zamierzam spędzić tam prawie dwa miesiące. Poza poznawaniem kultury i ludzi, mam zająć się nauczaniem języka angielskiego. Czyli powinnam robić rzeczy, które lubię i na których się znam.

Przygotowania idą pełną parą. Rzeczy, które już zrobiłam: 

• kupiłam bilet (jakoś w lutym)
• załatwiłam wizę (co prawda nie swoimi rączkami, ale wklejka w paszporcie jest)
• zaszczepiłam się przeciwko żółtej gorączce i żółtaczce typu A
• zrobiłam zapas leków, olejków do opalania (z filtrem 50) i wszelkiej  maści odstraszających komary śmierdzących sprejów
• kupiłam książkę na poziomie elementary (inne już mam w domu) 
• zaopatrzyłam się w ubranka, które zamierzam zostawić w Afryce
• spotkałam się z częścią moich znajomych :-)
• ...jeszcze tylko zaopatrzę się w prezenty (suchą krakowską i jakieś inne souveniry) i będę mogła powiedzieć, że mam już wszystko.

Problem polega na tym, że mam się spakować w 23kg (bagaż rejestrowany) i 8kg (bagaż podręczny). Chyba znów trzeba będzie usiąść na walizce, by się domknęła :-)

white rabbit :-)

Tyle na dziś. Zważywszy na fakt, że pisanie mnie wciąga, myślę, że jeszcze przed wyjazdem (czyli przed  29. czerwca) coś się jeszcze na tym blogu pojawi.

W tym miejscu dziękuję wszystkim, którzy mnie namawiali do stworzenia bloga :-)

p.s. miś jedzie ze mną (prezent od moich studentów)